Wie luistert naar jou?

 

De week van Zorg en Welzijn! Prachtig getimed, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen!

Zou  je zeggen.

Ondanks het grootste aantal vacatures is het helaas ook een groot afwezig thema in lokale partijprogramma’s. Juist de gemeentes kunnen een aanzienlijk verschil maken met aanwending van WMO-gelden.

Wat is dat toch, dat ondanks jarenlange inspanningen en maatregelen dit prachtige werkterrein zo’n sluitpost is? Dat aan het eind van het jaar de hoogte van de premie landelijk nieuws is maar dat het werk een groot afbreukrisico kent komt incidenteel aan bod. Nijpende personeelstekorten, hoog ziekteverzuim, een lage status, hoge eisen aan zorgvuldigheid en deskundigheid.

Mantelzorgers moeten steeds meer zelf doen. En dat doen ze. Tegen wil en dank, soms. Omdat niemand anders het doet. Omdat zij het dichtst bij wonen. Omdat zij het altijd al deden. Omdat degene voor wie je zorgt het ook voor jou zou doen.

Hoe laat deze groep weten dat zij de grootste groep zorgverleners is? Dat de week van Zorg en Welzijn evengoed voor hen is bedoeld! Dat zij erkenning van hun gemeente willen in hun behoefte aan ondersteuning, omdat ze het niet langer alleen trekken na al zo lang en zo intensief.  Dat er af en toe geschreeuwd wordt en een klap valt….

Werkelijke hulp, opvang en ondersteuning, niet alleen een dagje uit, of een ontbijt op het gemeentehuis. Dat zij een plek hebben waar zij gehoord en gezien worden met hun zorgen, vragen, wensen en verlangens.  Welke gemeente heeft onafhankelijke en objectieve belangenbehartiging van de mantelzorger goed geregeld?

Dat zou toch een mooie uitdaging zijn de komende vier jaar!