Smoelenboek

Er zijn mensen werkzaam in zorg of welzijn  die beweren dat zij bij hun werk niet in aanraking komen met mantelzorgers. “Het past niet in de opdracht dus doen we er niets mee.” “We hebben er geen beleid op ontwikkeld, dus daar zijn wij niet mee bezig.”

Gevoeligheid voor dit thema is dan ook niet iets wat je komt aanwaaien. Je moet het zien wil je geloven dat het in jouw werk voorkomt.  Alleen dan blijkt de wereld van de mantelzorger veelsoortig, uniek en levensbepalend en tegelijk heel normaal kan zijn.

Mantelzorg overkomt je, al is het niet altijd vanzelfsprekend dat jíj degene moet zijn die deze taken op zich neemt. Vrijwel iedereen zal een langere of kortere periode in zijn leven zorg dragen voor een naaste, soms een aantal maal in zijn leven. Reden te meer om je er eens in te verdiepen. Kijk eens om je heen en besef hoeveel mensen je kent met een zorgvraag. En daarom heen staan dus een of meer mantelzorgers.

Ook mantelzorgers zelf dragen niet altijd bij tot meer bewustwording bij hun omgeving. Velen zijn geneigd tot het bagatelliseren van hun aandeel, van de  offers die ze moeten brengen. Het taboe om de vuile was niet buiten te hangen. Elkaar daarmee niet te belasten. Zo geïsoleerd leven dat de eenzaamheid niet gezien kan worden.

Maar ook het niet (meer) kunnen zien van de vreugde die het zorgen met zich mee kan brengen. Of het gevoel van rechtvaardigheid dat het gelukt is een bepaalde voorziening geïndiceerd te krijgen. De fantasie en de humor in te zien van wat je meemaakt.

Graag breek ik een lans voor doorsnee mantelzorgers door hen een podium te bieden zichzelf te laten zien en hun stem te laten horen. Niet omdat het zo bijzonder is, maar juist omdat het bij het huidige leven hoort. Zodat beleidsmakers, beroepskrachten, buren, collega’s, vrijwilligers, oog krijgen voor de rol van de mantelzorger.

Mantelzorgers die bereid zijn hun verhaal te vertellen en een foto willen delen roep ik op om te reageren!