Pippi!

Vanochtend vroeg ik mij af hoe vaak je in je leven iets voor de eerste keer doet.

Zo is er de eenmalige actie met de uitdrukkelijke bedoeling dat die ook maar één keer plaats vindt. Een emotioneel beladen gesprek voeren, het tekenen van een contract, een operatie ondergaan of uitvoeren.

En daarna, nooit meer? Ach, de intentie hebben en de praktijk van alledag…. die gesprekken blijk je keer op keer weer te moeten voeren, over een contract kun je onderhandelen en we kennen ook diverse hersteloperaties.

Een eenvoudige handeling zal je je misschien niet meer herinneren maar een gebeurtenis waarvan je weet dat het grote gevolgen kan hebben, of die, om wat voor reden ook, veel spanning oproept? Dat laat toch wel een diepe indruk achter.

Handelingen die je de eerste keer verricht in de wetenschap dat dit het begin is van een eindeloos lange reeks die je wie weet hoe vaak  nog weer zal doen. Waarin je bedreven en routinematig wordt. Het spuiten van insuline, het uitzetten van medicijnen, dossierrapportage.

En ook terugkerende activiteiten die je op de proef stellen, die je vaardigheden testen, die je diepste zieleroerselen aanboren, die in de aard nooit routine mogen worden.

Omdat er te veel van af hangt, het een te delicaat onderwerp is, je nog niet bekwaam bent. Dan wordt zo’n eerste keer een beladen activiteit.

Talloze malen heb kun je er tegen opgezien. Die eerste keer. En toch, door alle weerstand heen, bevrijd van angst, neem je telkens een hap uit die zure appel.

Aangemoedigd door de woorden van het voorbeeld uit mijn jeugd Pippi Langkous:” Ik heb het nooit eerder gedaan, dus ik zal het wel kunnen!”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.