Het houdt niet op… niet vanzelf …

Hoe fijn is het als je weet dat je ergens terecht kunt waar je gehoord, gezien maar vooral geloofd wordt!

Waar je weet dat het verhaal wat je te vertellen hebt op zich niet zo mooi is… dat het wringt en schuurt. Pijn doet, verdrietig is, ondanks de mooie momenten en liefdevolle periodes. Maar waar je ook niet alleen mee kan blijven rondlopen. Omdat het je blik vertroebelt en te zwaar drukt.

Mantelzorg in de omstandigheid dat er grenzen worden overschreden en er maar een weg gegaan kan worden, een fuik waar je onmogelijk uit kunt ontsnappen. Tenminste, zo voelt het. Zo lijkt het. Je kan niet anders.

Afgelopen zaterdag zijn er ruim 100 doktersassistentes bijgeschoold in het herkennen en volgen van oudere patiënten en mantelzorgers in hun grensoverschrijdende zorg. Een zeer gemotiveerde groep die het beste met hun patiënten voor heeft.

Die kansen zien om in hun drukke tijdschema’s aandacht te vinden om een luisterend oor te kunnen bieden en mantelzorgers aanmoedigen de huisarts te verwittigen. Die weten dat het feitelijk gaat om twee slachtoffers omdat het zo complex en soms ook zo onvoorstelbaar is. Die naast hoofd en handen ook hun hart laten spreken.

Het houdt niet op, niet vanzelf, nee, maar met een alerte doktersassistent  komen we wel een stukje verder!